Ein dag i Delhi

Støyen er konstant, det er menneske overalt og varmen er altoppslukande. Eg er i Delhi, på leiting etter vatn – og historier.  

Eg er like ved den store kryddermarknaden midt i byen. Langs fortauet står det menn i alle aldrar og serverar forfriskningar frå fargerike plastkoppar. Eg fornemmer ein svak eim av lime som raskt blandar seg med alle dei andre karakteristiske byluktene rundt meg.

– One drink for you madam?

Eg ristar raskt på hovudet. Lunka vatn med sitrusfrukt er ikkje noko for min norske mage. Eit tjuetals kvepsar med litt stautare mageflora har derimot latt seg freiste av den sursøte lukta. Dei svermar rundt kanten av glasa, og nokre har til og med tillete seg ein dukkert. Eg undrar meg over at ingen av selgarane ser ut til å bry seg. Dei gir ikkje ein gong teikn til å ville vifte dei vekk.

– You sure madam? Very warm.

Eit par slitne, mørkebrune og bedande auga borar seg inn i meg. Eg trekk unnskyldande på skuldrane, og peikar på den tomme vassflaska eg held i handa.

– Only bottled water for me.

Eg har vanskeleg for å forstå at dei får solgt noko i det heile, men begynner å skjønne at i ein by med fleirfaldige millionar innbyggjarar er det lite som er umogleg. I alle fall ikkje for ein inder ved godt mot.

Sitrusvatn

Eg bevegar meg eit stykke vidare nedover langs gata. Fortauet vert smalare, og folkemengda enda meir intens. Den klamme lufta har fått kledene mine til å klistre seg langs kroppen, og solkremen renn i striper ned langs panna. Eg kjenner at det hadde vore godt med ein middagskvil, og får auge på ein mann som har tenkt det same som meg. Han ligg og søv i ei tralle i vegkanten. Ikkje ideelt, men han har det mykje betre enn andre eg har sett rundt om i byen. Dei som ligg rett på asfalten midt i vegen, og berre ventar på å få dø. Det er så mange sjebner i denne byen. Eg klarer ikkje heilt å ta innover meg at alle eg passerer har sitt eige liv, og si eiga historie.

DSC00347 kopi

– This way madam, come, come.

Ein sjølvutnemnd fiksar vinkar meg inn i ei enda smalare gate, som etterkvart viser seg å vere ein tunnel. Hosta melder seg hos samtlige nesten heilt synkront. Det kjennest ut som eg har slukt eit titals insekt, og det er nesten som eg kunne ha gitt vekk katten min heime for ein liten slurk vatn.

– Only spices madam, no worries.

Eit mekka av krydder opnar seg framfor meg. Brune sekkar fulle av store klumpar står på rad og rekke. Eg ser ikkje forskjell på noko av det, og må spørre kvar einaste selgar kva han eigentleg har å tilby. Eg får lukte på koriander, ulike typar chilli og gurkemeie. Særeigne lukter, som ikkje gjer kløen i halsen betre. Men ofte har ein kløe i halsen i Delhi. Krydder og kløe i halsen er India. Og det er greitt. På trass av alle advarslane og skremselspropaganden, så likar eg meg her.

Kryddermarknad1

Eg ser rundt meg og får ikkje auge på ei einaste kvinne. Det går opp for meg at det kanskje ikkje berre er fordi eg er kvit alle stirrar. Likevel er eg ikkje redd, berre litt utilpass.

kryddermarknad2

– Madam? We find you a Saree?

Fikseren har skjønt at det blei litt vel mange menn. Han finn fram sykkeltaxien sin og ber meg hoppe inn. Dei andre norske som er med på turen får også ein plass og like etter er vi på veg ned dei klaustrofobiske gatene i Delhi att.

Mannigata

Nok ein gong ser eg hundrevis av indera rett i augene medan eg susar forbi i ein overfladisk fart. Eg vil så gjerne vite meir om bakgrunnen til dei eg støter på. Men som jente må eg vere varsam, og ikkje for godtruende. Eg har innsett at historiene eg er på leit etter kjem til å verte litt vanskelegare å fiske fram enn det eg først hadde sett for meg. Men det er ikkje umogleg, berre litt meir utfordrande. Heldigvis er eg glad i utfordringar.

– Here we are madam.

Når eg ser ut av den vesle vogna kvepp eg nesten til. Det er nesten ingen menneske på gata, og dei gjørmete vegane vi køyrde på like før er bytta ut med glinsande marmorflisar. Eg kliv ut av sykkeltaxien, og innser at eg står rett utanfor ein fancy skreddarbutikk. Fiksaren spøkte ikkje når det kom til sarien.

Den staselege dørvakta opnar ei stor glasdør og kjølig air-condition luft slår i mot meg når eg trer inn. Det gjer også praten til dei 15 menneska som arbeider der. Dei spring opp og skal vise fram alle dei flotte stoffa sine, og understrekar at dei har alt i minst fem ulike mønster og like mange fargar. Eg var allereie svett og sliten. No er eg heilt overvelda.

– One drink for you madam?

På eit stort sølvfat ligg det små vassflasker tekne rett frå kjøleskapet saman med kalde brusflasker og ølboksar. Vi har pengar, og vert nærmast behandla som kongelege. Personleg kjenner eg det vert litt i det meste laget. Samtidig er eg evig takknemleg for vatnet som sannsynlegvis er med på å forhindre verdas kraftigaste solstikk.

Eg er rett og slett mållaus over kor store skilnadane i hovudstaden er, og klarer ikkje tenke meg til kor ulikt alt kjem til å vere rundt i dei andre statane. Det er for mykje å gruble på, og eg vel å følgje rådet eg fekk av mamma heime i Norge. Fokuserar på tida akkurat her og no.

Det vert ikkje sari på meg denne gongen. Eg nøyer meg med eit sjal. Heldigvis har eg enda sju veker på meg til å finne den perfekte sari. Og ikkje minst, den perfekte historia.

Legg att eit svar

Epostadressa di blir ikkje synleg. Påkravde felt er merka *